interrogare

Latijn

Woordherkomst en -opbouw

• van rogare met het voorvoegsel inter-

stamtijd
infinitief	1e pers. enk. ind. praes. act.	1e pers. enk. ind. perf. act.	supinum
interrogāre	interrogō	interrogāvī	interrogātum
eerste vervoeging	volledig

Werkwoord

interrogāre

1. overgankelijk ondervragen
2. tweede persoon enkelvoud imperativus praesens passief van interrogāre

Overerving en ontlening

    ontlening

Frans: interroger

Spaans

Werkwoord

vervoeging van
interrogar

interrogare

1. eerste persoon enkelvoud toekomende tijd (futuro) van interrogar (modo subjuntivo/aanvoegende wijs)
2. derde persoon enkelvoud toekomende tijd (futuro) van interrogar (modo subjuntivo/aanvoegende wijs)