wuiven

Uit WikiWoordenboek
Ga naar: navigatie, zoeken
[1] Wuiven.

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • wui·ven
Woordherkomst en -opbouw
stamtijd
onbepaalde
wijs
verleden
tijd
voltooid
deelwoord
wuiven
wuifde
(woof)
gewuifd
(gewoven)
klasse 2

zwak -d

volledig

Werkwoord

wuiven

  1. (inergatief) een groet brengen door met de handen te zwaaien
    De koningin wuifde naar de menigte.
    Ik heb nog gewoven maar ze zag me niet.
  2. (inergatief) heen en weer buigen, zwenken
    In het korenveld wuifden alle halmen met de wind mee.
Afgeleide begrippen
Opmerkingen
  • De sterke vervoeging behoort tot de informele taal en is vooralsnog niet erkend door de TU.
  • In het noordelijke taalgebied wordt "wuiven" immer gevolgd door een voorzetsel. In gebieden zoals Limburg niet. Daar spreekt men dus van De koningin woof de menigte.
Vertalingen
Verwijzingen
  1. etymologiebank.nl