weerskanten

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • weers·kan·ten
Woordherkomst en -opbouw
enkelvoud meervoud
naamwoord weerskanten
verkleinwoord

Zelfstandig naamwoord

weerskanten mv

  1. aan ~: flankerend aan beide zijden
    • Er stonden palmen aan weerskanten van de weg. 
    • Aan weerskanten brullen kerels als gekken om zichzelf te verdoven, om zichzelf moed te geven. Anderen rennen net als hij, geconcentreerd, de zenuwen in hun buik, met droge keel. Ze stormen allemaal op de vijand af, gewapend met een onherroepelijke woede, een verlangen naar wraak. [2] 

Gangbaarheid

Verwijzingen

  1. weerskanten op website: Etymologiebank.nl
  2. Lemaitre, Pierre "Tot ziens daarboven" 2014 ISBN 9789401601931 pagina 18