wankelde
Uiterlijk
- wan·kel·de
| vervoeging van |
|---|
| wankelen |
wankelde
- enkelvoud verleden tijd van wankelen
- Ik wankelde.
- Jij wankelde.
- Hij, zij, het wankelde.
- Ik wankelde.
- Het woord wankelde staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.