vertoeven

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • ver·toe·ven
Woordherkomst en -opbouw
stamtijd
onbepaalde
wijs
verleden
tijd
voltooid
deelwoord
vertoeven
vertoefde
vertoefd
zwak -d volledig

Werkwoord

vertoeven

  1. inergatief zich ophouden, ergens verblijven
    • Hij vertoefde bij zijn familie. 
    • - Als er al een arendsnest bestaat dat zo verlaten is, een eiland zo afgelegen dat men daar kan vertoeven zonder door een Engelsman te worden aangesproken, staat dat op geen enkele kaart die ik ooit onder ogen heb gekregen. [1] 
Vertalingen

Verwijzingen

  1. David Mitchell Wolkenatlas vertaald door Aad van der Mijn 2005 ISBN 9021474840 pagina 9

Gangbaarheid

99 % van de Nederlanders;
99 % van de Vlamingen.