vaincre
Uiterlijk
- erfwoord van Latijn vincere; het Oudfrans had eerst veintre, maar deze vorm werd uiteindelijk vaincre onder invloed van het voltooid deelwoord vencu, vaincu [1]
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| vaincre |
vainquais |
vaincu |
| derde groep | volledig | |
vaincre
- ↑ vaincre (Etymologie) in: Le Trésor de la Langue Française informatisé (1971-1994)
op de website cnrtl.fr
.