tiens

Niet te verwarren met: Tiens

Nederlands

Uitspraak

• [tussenwerpsel]:
  • Geluid:  tiens    (hulp, bestand)
  • IPA: / cɛ̃ / (1 lettergreep)
• [zelfstandig naamwoord]:
  • Geluid:  tiens    (hulp, bestand)
  • IPA: / tins / (1 lettergreep)

Woordafbreking

• tiens

Woordherkomst en -opbouw

• [tussenwerpsel] van Frans tiens
• [zelfstandig naamwoord] van Middelnederlands tins, mogelijk onder invloed van tiend

Tussenwerpsel

tiens

1. uitroep die verbazing uitdrukt

   • Op een zondagmiddag maakt een man met enkele vrienden een uitstapje naar zee. Ze zijn afkomstig uit een ingeslapen provinciestadje ergens in Frans-Vlaanderen. Op een bepaald moment constateert de man: ‘Tiens, je kunt Engeland zien!’. 

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	tiens	tiensen tienzen
verkleinwoord	-	-

_{Niet in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Taalunie als zelfstandig naamwoord}

Zelfstandig naamwoord

de tiens m

1. (verouderd) periodieke betaling aan de eigenaar om roerende of onroerende zaken te mogen gebruiken

   • De boeren die dan 'thuys verblijven om te saeyen,
     Betalen hem den tiens van allen 'tgeen sy maeyen. 

Synoniemen

• tijns
• pacht

Gangbaarheid

• Het woord tiens staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.

• In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "tiens" herkend door:

26 %	van de Nederlanders;
77 %	van de Vlamingen.

Frans

Uitspraak

• Geluid:  tiens    (hulp, bestand)
• IPA: /tjɛ̃/

Woordafbreking

• tiens

Woordherkomst en -opbouw

• tw: imperatief van tenir

Tussenwerpsel

tiens

1. uitroep die twijfel uitdrukt
2. uitroep die verbazing uitdrukt

Werkwoord

vervoeging van
tenir

tiens

1. eerste en tweede persoon enkelvoud onvoltooid tegenwoordige tijd (indicatif présent) van tenir
2. enkelvoud gebiedende wijs (impératif présent) van tenir

Limburgs

Uitspraak

• IPA: /tins/ (Etsbergs)

Persoonlijk voornaamwoord

tiens

1. gemuteerde genitief van doe