struiken

Nederlands

Uitspraak

• Geluid:  struiken    (hulp, bestand)
• IPA: / ˈstrœykə(n) / (2 lettergrepen)

Woordafbreking

• strui·ken

Woordherkomst en -opbouw

• ww: afgeleid van  struik zn  met het achtervoegsel -en
• zn:  struik zn  met de uitgang -en

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
struiken	struikte	gestruikt
zwak -t	volledig

Werkwoord

struiken

1. (beschrijvende plantkunde) een struik gaan vormen, dicht bij de grond scheuten of blaadjes krijgen

   • Door het mooie weer begon het gras al vroeg in het jaar te struiken. 

   ▸ Er waren geen zichtbare remsporen, dus na een kort onderzoek concludeerden de instanties dat de automobilist de waarheid sprak en dat ze opeens tussen de struiken was opgedoken en op de weg was gaan staan, zodat de automobilist met volle snelheid tegen haar op was geknald.

   ▸ Tegen de middag bereikten we een donker en ontoegankelijk eikenbos met struiken en hoge varens.

2. (verouderd) struikelen

   • Geen mens is zo wijs, of hij struikt wel op 't gladde ijs. 

Afgeleide begrippen

• struikelen

Zelfstandig naamwoord

de struiken mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord struik

   ▸ Ik liep over rotsige bergen, begroeid met struiken en cactussen.

Gangbaarheid

• Het woord struiken staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.

• In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "struiken" herkend door:

98 %	van de Nederlanders;
96 %	van de Vlamingen.