racaille

Frans

Uitspraak

• Geluid:  racaille (Vosges, Frankrijk)    (hulp, bestand)
• IPA: /ʁa.kaj/

Woordherkomst en -opbouw

• geattesteerd in de 12de eeuw als Oudfrans rascaille, een term afkomstig uit de Normandische en Angevijnse dialecten; van rasquer "schrapen; krabben" (zie ook Oudprovençaals rascar) van Volkslatijn *rasicare (wat ook Spaans rascar "krabben" gaf), een frequentatief gevormd op rasus, voltooid deelwoord van klassiek Latijn radere

enkelvoud		meervoud
zonder lidwoord	met lidwoord	zonder lidwoord	met lidwoord
racaille	la racaille	racailles	les racailles

Zelfstandig naamwoord

racaille v

1. (spreektaal) tuig, geteisem, gajes

   «La soirée à Sabine, c’est vite devenu le foutoir quand cette racaille est venue s’incruster.»

   Het feest van Sabine werd al gauw een puinzooi toen dat gajes erbij kwam zitten.

Synoniemen

• caillera, kaïra (verlan)

Afgeleide begrippen

•  racailler ww 
•  racailleux bn 

Werkwoord

vervoeging van
racailler

racaille

1. eerste en derde persoon enkelvoud onvoltooid tegenwoordige tijd (indicatif présent) van racailler
2. eerste en derde persoon enkelvoud tegenwoordige aanvoegende wijs (subjonctif présent) van racailler
3. tweede persoon enkelvoud gebiedende wijs (impératif présent) van racailler