récidive

Niet te verwarren met: recidive

Frans

Uitspraak

• Geluid: récidive Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: /ʁe.si.div/

Woordherkomst en -opbouw

• geleend van middeleeuws Latijn recidiva, een vrouwelijk zelfstandig naamwoord gevormd uit het klassiek Latijn bijvoeglijk naawoord recividus "terugvallend; terugkomend", wat weer een afleiding is van het werkwoord recidere "terugvallen"

enkelvoud		meervoud
zonder lidwoord	met lidwoord	zonder lidwoord	met lidwoord
récidive	la récidive	récidives	les récidives

Zelfstandig naamwoord

récidive v

1. (juridisch) recidive
2. het opnieuw vervallen in dezelfde fout of zonde
3. (medisch) recidive; terugval

Afgeleide begrippen

• récidiver
• récidiviste

Werkwoord

vervoeging van
récidiver

récidive

1. eerste en derde persoon enkelvoud onvoltooid tegenwoordige tijd (indicatif présent) van récidiver
2. eerste en derde persoon enkelvoud tegenwoordige aanvoegende wijs (subjonctif présent) van récidiver
3. tweede persoon enkelvoud gebiedende wijs (impératif présent) van récidiver