postuleren

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • pos·tu·le·ren
Woordherkomst en -opbouw
  • Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘zonder bewijs het bestaan aannemen’ voor het eerst aangetroffen in 1919 [1]
  • afgeleid van het Franse postuler (met het achtervoegsel -eren) [2]
stamtijd
onbepaalde
wijs
verleden
tijd
voltooid
deelwoord
postuleren
postuleerde
gepostuleerd
zwak -d volledig

Werkwoord

postuleren [3]

  1. overgankelijk zonder bewijs aannemen
    • Hij postuleerde de stelling van de leraar. 
  2. inergatief (religie) een aanvraag indienen om in een orde te worden opgenomen
Afgeleide begrippen
Vertalingen

Gangbaarheid

76 % van de Nederlanders;
91 % van de Vlamingen.

Meer informatie

Verwijzingen