otofoon

Nederlands

1. Drie otofoons op een afbeelding uit 1894.

Uitspraak

• Geluid:  otofoon    (hulp, bestand)
• IPA: / ˌotoˈfon / (3 lettergrepen)

Woordafbreking

• oto·foon

Woordherkomst en -opbouw

• gevormd met het achtervoegsel -foon uit Oudgrieks ὠτός (otós) "van het oor" (genitief van οὖς (oús) "oor")

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	otofoon	otofoons
verkleinwoord

Zelfstandig naamwoord

de otofoon m

1. (historisch) bij het oor gehouden hoorntje waarmee slechthorenden geluid uit een bepaalde richting kunnen opvangen en versterken

   ▸ Met de moderne hoorapparaten, de speech-amplifiers (de oude naam was otofoon) is het mogelijk het doofstomme kind zijn eigen stem te doen voelen.

Schrijfwijzen

• otophoon (officiële spelling tot 1955)

Hyperoniemen

• gehoorapparaat

Gangbaarheid

• Het woord 'otofoon' staat niet in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Taalunie.