nuntius
Uiterlijk
- nun·ti·us
- Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘pauselijk ambassadeur’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1602 [1]
| enkelvoud | meervoud | |
|---|---|---|
| naamwoord | nuntius | nuntiussen nuntii |
| verkleinwoord | nuntiusje | nuntiusjes |
de nuntius m
- (religie) de pauselijke vertegenwoordiger
- Het woord nuntius staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.
- In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "nuntius" herkend door:
| 45 % | van de Nederlanders; |
| 64 % | van de Vlamingen.[2] |
- Zie Wikipedia voor meer informatie.
- ↑ "nuntius" in: Sijs, Nicoline van der, Chronologisch woordenboek. De ouderdom en herkomst van onze woorden en betekenissen, 2e druk, Amsterdam / Antwerpen: Veen, 2002; op website dbnl.org; ISBN 90 204 2045 3
- ↑
Door archive.org gearchiveerde versie van 21 oktober 2019 “Word Prevalence Values” op ugent.be
nūntius m
nūntius m
| enkelvoud | meervoud | |
|---|---|---|
| nominatief | nūntius | nūntiī |
| genitief | nūntiī | nūntiōrum |
| datief | nūntiō | nūntiīs |
| accusatief | nūntium | nūntiōs |
| vocatief | nūntie | nūntiī |
| ablatief | nūntiō | nūntiīs |
Categorieën:
- Woorden in het Nederlands
- Woorden in het Nederlands van lengte 7
- Woorden in het Nederlands met audioweergave
- Woorden met 3 lettergrepen in het Nederlands
- Woorden in het Nederlands met IPA-weergave
- Zelfstandig naamwoord in het Nederlands
- Religie in het Nederlands
- Woordenlijst Nederlandse Taal
- Prevalentie Nederland 45 %
- Prevalentie Vlaanderen 64 %
- Woorden in het Latijn
- Bijvoeglijk naamwoord in het Latijn
- Zelfstandig naamwoord in het Latijn
- Zelfstandig naamwoord van de 2de verbuiging in het Latijn