moisir
- via Oudfrans musir, moisir van Latijn mūcēre "beschimmeld zijn", via een vorm *mŭcīre; de vorm moisir waarschijnlijk beïnvloed door Oudfrans moyse "vochtige grond" (vgl. modern Frans moite "klam") [1]
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| moisir |
moisissais |
moisi |
| tweede groep | volledig | |
moisir
- overgankelijk doen beschimmelen
- onovergankelijk beschimmelen; schimmelen
- wederkerend se ~: beschimmelen; schimmelen
- ↑ moisir (Etymologie) in: Le Trésor de la Langue Française informatisé (1971-1994)
op de website cnrtl.fr .
