kello
Uiterlijk
- kel·lo
kello
- klok
- horloge
- bel
- uur, gebruikt in tijdsaanduidingen.
- «Kello on kahdeksan. »
- Het is acht uur
- «Kello on kahdeksan. »
- tijd, gebruikt in tijdsaanduidingen.
- «Mitä kello on?»
- Hoe laat is het? (letterlijk: "Wat is de tijd?")
- «Mitä kello on?»
- klokje
| enkelvoud | meervoud | |
|---|---|---|
| nominatief | kello | kellot |
| genitief | kellon | kellojen |
| accusatief | kello, kellon | kellot |
| partitief | kelloa | kelloja |
| inessief | kellossa | kelloisa |
| elatief | kellosta | kelloista |
| illatief | kelloon | kelloihin |
| adessief | kellolla | kelloilla |
| ablatief | kellolta | kelloilta |
| allatief | kellolle | kelloille |
| essief | kellona | kelloina |
| translatief | kelloksi | kelloiksi |
| instructief | - | kelloin |
| abessief | kellotta | kelloitta |
| comitatief | - | kelloine- |