kamb

Limburgs

Uitspraak

• IPA: /ˈkɑmb/ (Etsbergs)

Woordherkomst en -opbouw

• Oudgermaans: kamboz-

Zelfstandig naamwoord

kamb m

1. (Hooglimburgs) kam

   «Haes toe biesjiks 'ne kamb bie dir? Ich bön mich vergaete tö keimbe.»

   Heb je toevallig een kam bij je? Ik ben me vergeten te kammen.

Verbuiging

	enkelvoud				meervoud
	geheel	gemuteerd	verkleind	gemuteerd verkleind	geheel	gemuteerd	verkleind	gemuteerd verkleind
nominatief	kamb	chamb	kembke	chembke	kemb	chemb	kembkes	chembkes
genitief	kambs	chambs	kembkes	chembkes	kemb	chemb	kembkes	chembkes
locatief	kambes	chambes	kambeske	chambeske	kambese	chambese	kambeskes	chambeskes
datief	kambe	chambe	kembke	chembke	kemb	chemb	kembkes	chembkes
accusatief	kamb	chamb	kembke	chembke	kemb	chemb	kembkes	chembkes