inquiéter
- geattesteerd sinds de 12de eeuw; geleend van Latijn inquietare[1]
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| inquiéter |
inquiétais |
inquiété |
| eerste groep | volledig | |
inquiéter
- overgankelijk verontrusten; ongerust maken
- wederkerend s'~ de: ongerust zijn over
- ↑ inquiéter (Etymologie) in: Le Trésor de la Langue Française informatisé (1971-1994)
op de website cnrtl.fr .
