hinnitus

Latijn

Uitspraak

• IPA: /hɪn.ˈniː.tʊs/

Woordafbreking

• hin·ni·tus

Woordherkomst en -opbouw

• Afgeleid van hinnīre (hinniken) met het achtervoegsel -tus.

Zelfstandig naamwoord

hĭnnītus m

1. het hinniken, gehinnik

Verbuiging

	enkelvoud	meervoud
nominatief	hinnītus	hinnītūs
genitief	hinnītūs	hinnītuum
datief	hinnītuī (hinnītū)	hinnītibus
accusatief	hinnītum	hinnītūs
vocatief	hinnītus	hinnītūs
ablatief	hinnītū	hinnītibus