fêler
Uiterlijk
- Ontwikkeld uit Oudfrans faeler, afgeleid uit Volkslatijn fagelare (uit literair Latijn flagellare “geselen”), aangetroffen vanaf de 13e eeuw. [1]
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| fêler |
fêlais |
fêlé |
| eerste groep | volledig | |
fêler
- overgankelijk barstjes geven, laten barsten
- wederkerend se ~ : barsten
- ↑
Weblink bron fêler in: Dictionnaire de l’Académie française, 9e édition op dictionnaire-academie.fr