erkjenne

Noors

Uitspraak

• Geluid: erkjenne Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: / æɾˈçenə /

Woordafbreking

• er·kjen·ne

Woordherkomst en -opbouw

• Afkomstig van het Duitse werkwoord erkennen.
• Afleiding van het Noorse werkwoord kjenne met het voorvoegsel er-.

vervoeging
onbepaalde wijs	erkjenne
tegenwoordige tijd	erkjenner
verleden tijd	erkjente
voltooid deelwoord	erkjent
onvoltooid deelwoord	erkjennende
lijdende vorm	erkjennes
gebiedende wijs	erkjenn
vervoegingsklasse	Klasse 2 zwak
opmerking

Werkwoord

erkjenne

1. overgankelijk bekennen, toegeven, toestaan

   «Mannen har erkjent å ha hatt to samleier med jenta i 2005.»

   De man heeft toegegeven in 2005 tweemaal seksuele gemeenschap met het meisje gehad te hebben.

2. overgankelijk begrijpen
3. overgankelijk, (filosofie) onderkennen
4. overgankelijk kwiteren, voor ontvangst tekenen

Synoniemen

• [1]: innrømme

Antoniemen

• [1]: benekte
• [1]: dementere
• [1]: nekte

Afgeleide begrippen

• [1]: anerkjenne
• [1]: erkjenne seg
• [1]: erkjennelig
• [1]: erkjennelse

Uitdrukkingen en gezegden

• [1]: erkjenne seg skyldig

schuld bekennen

Nynorsk

Uitspraak

• Geluid: erkjenne Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: / æɾˈçenə /

Woordafbreking

• er·kjen·ne

Woordherkomst en -opbouw

• Afkomstig van het Duitse werkwoord erkennen.
• Afleiding van het Nynorske werkwoord kjenne met het voorvoegsel er-.

vervoeging
onbepaalde wijs	erkjenne erkjenna
tegenwoordige tijd	erkjenner
verleden tijd	erkjende erkjente
voltooid deelwoord	erkjent
onvoltooid deelwoord	erkjennande
lijdende vorm	erkjennast
gebiedende wijs	erkjenn
vervoegingsklasse	Klasse 2 zwak
opmerking

Werkwoord

erkjenne

1. overgankelijk bekennen, toegeven, toestaan
2. overgankelijk begrijpen
3. overgankelijk, (filosofie) onderkennen
4. overgankelijk kwiteren, voor ontvangst tekenen

Synoniemen

• [1]: tilstå
• [1]: vedgå
• [3]: sannkjenne

Afgeleide begrippen

• [1]: anerkjenne

Uitdrukkingen en gezegden

• [1]: erkjenne skylda si

zijn schuld bekennen