Naar inhoud springen

eigenwijs

Uit WikiWoordenboek
  • ei·gen·wijs
stellendvergrotendovertreffend
onverbogen eigenwijseigenwijzereigenwijst
verbogen eigenwijzeeigenwijzereeigenwijste
partitief eigenwijseigenwijzers-

eigenwijs

  1. (te) overtuigd zijn van het eigen gelijk
    • De eigenwijze oude man wilde niet naar de adviezen van de welwillende verpleegster luisteren. 
    ▸ "Liesbeth is een bescheiden, dankbare vrouw", vertelt Boeijen. "Een heel erg prettig iemand om mee samen te werken. Lekker eigenwijs, dat hoort ook."[4]
    • Het eigenwijze kind deed lekker niet wat zijn overbezorgde moeder zei dat het moest doen. 
100 %van de Nederlanders;
100 %van de Vlamingen.[5]