distinctie
Uiterlijk
- Geluid: distinctie (hulp, bestand)
- IPA: / dɪs'tɪŋksi / (3 lettergrepen)
- dis·tinc·tie
- Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘onderscheiding’ voor het eerst aangetroffen in 1504 [1]
- Naamwoord van handeling van distingeren met het achtervoegsel -tie
- afgeleid van het Franse distinction of daarvoor van het Latijnse 'distinctio' (met het voorvoegsel dis-)
| enkelvoud | meervoud | |
|---|---|---|
| naamwoord | distinctie | distincties |
| verkleinwoord | - | - |
- onderscheiding
- beschaafdheid, standing
1.
- Het woord distinctie staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.
- In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "distinctie" herkend door:
| 91 % | van de Nederlanders; |
| 90 % | van de Vlamingen.[3] |
- ↑ "distinctie" in: Sijs, Nicoline van der, Chronologisch woordenboek. De ouderdom en herkomst van onze woorden en betekenissen, 2e druk, Amsterdam / Antwerpen: Veen, 2002; op website dbnl.org; ISBN 90 204 2045 3
- ↑ Woordenboek der Nederlandsche taal (1864-2001).
- ↑
Door archive.org gearchiveerde versie van 21 oktober 2019 “Word Prevalence Values” op ugent.be
Categorieën:
- Woorden in het Nederlands
- Woorden in het Nederlands van lengte 10
- Woorden in het Nederlands met audioweergave
- Woorden met 3 lettergrepen in het Nederlands
- Woorden in het Nederlands met IPA-weergave
- Achtervoegsel -tie in het Nederlands
- Voorvoegsel dis- in het Nederlands
- Zelfstandig naamwoord in het Nederlands
- Woordenlijst Nederlandse Taal
- Prevalentie Nederland 91 %
- Prevalentie Vlaanderen 90 %