disputare

Latijn

Werkwoord

Woordherkomst en -opbouw

• afgeleid van putāre "beschouwen, berekenen" met het voorvoegsel dis- "uiteen, elk afzonderlijk"

stamtijd
infinitief	1e pers. enk. ind. praes. act.	1e pers. enk. ind. perf. act.	supinum
disputare	dīspǔtō	disputavi	disputatum
eerste vervoeging	volledig

dīspǔtāre

1. uitrekenen, afrekenen;
2. uiteenzetten, voordragen;
3. (over een zaak) disputeren, redetwisten, (een zaak) bespreken, onderzoeken, behandelen;

Verwijzingen

• s.v. dispǔto, in
  J.B. Kan - H.P. Schröder
  (ed.), Latijnsch-Nederlandsch Woordenboek, Utrecht, 1864, p. 165.

Spaans

Werkwoord

vervoeging van
disputar

disputare

1. aanvoegende wijs eerste persoon enkelvoud toekomende tijd (futuro) van disputar
2. aanvoegende wijs derde persoon enkelvoud toekomende tijd (futuro) van disputar