désobéir
Uiterlijk
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| désobéir |
désobéissais |
désobéi |
| tweede groep | volledig | |
désobéir
- overgankelijk niet gehoorzamen; weigeren te gehoorzamen
- ↑ désobéir (Etymologie) in: Le Trésor de la Langue Française informatisé (1971-1994)
op de website cnrtl.fr
.