déplaire
Uiterlijk
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| déplaire |
déplaisais |
déplu |
| derde groep | volledig | |
déplaire
- onpersoonlijk mishagen [1]
- onovergankelijk ~ à qqn: iemand mishagen [2]
- onovergankelijk onaangenaam zijn
- wederkerend se ~: zich ongelukkig, ongemakkelijk voelen
- ↑ déplaire (Etymologie) in: Le Trésor de la Langue Française informatisé (1971-1994)
op de website cnrtl.fr
.