décaniller
Uiterlijk
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| décaniller |
décanillais |
décanillé |
| eerste groep | volledig | |
décaniller
- (spreektaal) er vandoor gaan, de benen nemen
- «Tant que j'ai pas de fric, je ne décanillerai pas.»
- Zo lang ik geen poen heb, ga ik er niet vandoor. [1]
- «Tant que j'ai pas de fric, je ne décanillerai pas.»