débecter
Uiterlijk
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| débecter |
débectais |
débecté |
| eerste groep | volledig | |
débecter
- (spreektaal) doen walgen, (doen) kotsen, overgeven
- «La bouffe dégueulasse de la SNCF, à vrai dire ça me débecte!»
- Het vreten van de Spoorwegen, echt waar, daar ga ik van over mijn nek! [2]
- «La bouffe dégueulasse de la SNCF, à vrai dire ça me débecte!»