débarquer
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| débarquer |
débarquais |
débarqué |
| eerste groep | volledig | |
débarquer
- onovergankelijk ontschepen [1]; aan land gaan (van personen)
- onovergankelijk (spreektaal) uit de lucht komen vallen, komen aanwaaien
- «Les flics ont débarqué dans la zone pour arrêter ce dealer.»
- De smerissen verschenen opeens in de wijk om die dealer te arresteren. [1]
- «Les flics ont débarqué dans la zone pour arrêter ce dealer.»
- onovergankelijk (spreektaal) verhuizen
- «Marceline a débarqué à Marseille.»
- Marceline is naar Marseille verhuisd. [1]
- «Marceline a débarqué à Marseille.»
- overgankelijk ontschepen [2]; van schip laten gaan (van goederen of personen)
- overgankelijk (spreektaal) op straat zetten, ontslaan, lozen
- «Bertrand a été débarqué de sa fonction.»
- Bertrand is uit zijn functie gezet. [1]
- «Bertrand a été débarqué de sa fonction.»