conclure
Uiterlijk
- leenwoord van Latijn concludere [1]
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| conclure |
concluais |
conclu |
| derde groep | volledig | |
conclure
- overgankelijk sluiten [2]; tot een gezamenlijke overeenstemming komen
- overgankelijk afronden; afsluiten; besluiten [2]
- overgankelijk deduceren; afleiden; infereren; een conclusie afleiden uit
- [1] conclure un marriageeen huwelijk sluiten
- ↑ conclure (Etymologie) in: Le Trésor de la Langue Française informatisé (1971-1994)
op de website cnrtl.fr
.