colligere
- col·li·ge·re
- samenstelling van con bw en legere ww , met assimilatie [1] van n naar l en klinkerverhoging
| stamtijd | |||
|---|---|---|---|
| infinitief | 1e pers. enk. ind. praes. act. |
1e pers. enk. ind. perf. act. |
supinum |
| colligere | colligō | colligī | collēctum |
| derde vervoeging | volledig | ||
legere
- actief infinitief praesens van colligere
- overgankelijk bijeenbrengen, bijeenzamelen, vergaren, verzamelen