calculer
- geattesteerd sinds de 14de eeuw; leenwoord van het Latijns werkwoord calculare, een afleiding van Latijn calculus "steentje", in de specifieke betekenis "steentje van een telraam" [1]
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| calculer |
calculais |
calculé |
| eerste groep | volledig | |
calculer
- rekenen, becijferen
- door goed na te denken iets kunnen voorzien, voorspellen
- (spreektaal) in de gaten hebben
- «Les deux mecs, là, ils me suivent depuis un quart, j’les ai trop bien calculés!»
- Die twee kerels volgen me al een kwartier, ik heb ze wel in de smiezen! [2]
- «Les deux mecs, là, ils me suivent depuis un quart, j’les ai trop bien calculés!»
- (spreektaal) overwegen, denken aan
- «J’arrête de draguer Marie-Louise, elle me calcule pas.»
- Ik probeer Marie-Louise niet meer te versieren, ze ziet me niet zitten! [2]
- «J’arrête de draguer Marie-Louise, elle me calcule pas.»
