balbutier
Uiterlijk
- 14de eeuws leenwoord van Latijn balbutire via een volksetymologisch *balbutiare naar de eerste persoon enkelvoud balbutiō [1]
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| balbutier |
balbutiais |
balbutié |
| eerste groep | volledig | |
balbutier
- ↑ balbutier (Etymologie) in: Le Trésor de la Langue Française informatisé (1971-1994)
op de website cnrtl.fr
.