ambitus

Latijn

Zelfstandig naamwoord

ambitus m

1. het gaan om iets, omloop
   1. rand, zoom, omvang
2. in het bijzonder met betrekking tot woordgebruik:
   1. omhaal
   2. periode, volzin
3. het rondgaan om iemand
   1. het onrechtmatig kandidaat stellen voor ereambten, kuiperij, het om iets verzoeken
   2. eerzucht, ijdelheid, praalzucht

Verbuiging

	enkelvoud	meervoud
nominatief	ambitus	ambitūs
genitief	ambitūs	ambituum
datief	ambituī (ambitū)	ambitibus
accusatief	ambitum	ambitūs
vocatief	ambitus	ambitūs
ablatief	ambitū	ambitibus

Verwijzingen

• s.v. ambitus, in
  J.B. Kan - H.P. Schröder
  (ed.), Latijnsch-Nederlandsch Woordenboek, Utrecht, 1864, p. 31.