ambigere

Latijn

Werkwoord

stamtijd
infinitief	1e pers. enk. ind. praes. act.	1e pers. enk. ind. perf. act.	supinum
ambigere	ambigō
derde vervoeging	volledig

ambigĕre

1. in twijfel trekken, twijfelen;
   1. redetwisten, strijden
   2. ergatief (passief): twijfelachtig, onbeslist zijn
2. om een plaats heengaan

Verwante begrippen

• ambigu

Verwijzingen

• s.v. ambigo, in
  J.B. Kan - H.P. Schröder
  (ed.), Latijnsch-Nederlandsch Woordenboek, Utrecht, 1864, p. 31.