Imperativ

Duits

Uitspraak

• IPA: /'ɪmpeʀatiːf/

Woordafbreking

• Im·pe·ra·tiv

Zelfstandig naamwoord

Imperativ m

1. gebiedende wijs

Verbuiging

	enkelvoud	meervoud
nominatief	der Imperativ	die Imperative
genitief	des Imperativs	der Imperative
datief	dem Imperativ	den Imperativen
accusatief	den Imperativ	die Imperative