verhoren

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
verhoren	verhorend
verhoor	verhoord

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• ver·ho·ren

Woordherkomst en -opbouw

• Afgeleid van horen met het voorvoegsel ver-.

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
verhoren	verhoorde	verhoord
zwak -d	volledig

Werkwoord

verhoren

1. (overgankelijk) iemand onderwerpen aan indringende vragen, met name over diens rol in strafbare handelingen

   Hij werd dagenlang verhoord door de politie.

Synoniemen

• ondervragen

Vertalingen

    1. iemand onderwerpen aan indringende vragen, met name over diens rol in strafbare handelingen   

Engels: interrogate (en)

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.

Zelfstandig naamwoord

verhoren mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord verhoor