vallen

Nederlands

Uitspraak

• Geluid:  vallen    (hulp, bestand)
• IPA: /vɑlə(n)/

Woordafbreking

• val·len

Woordherkomst en -opbouw

afkomstig van: Middelnederlands: vallen Oudnederlands: fallan Germaans: *fallanan

Verwant in Germaans: West: Engels: fall (Angelsaksisch: feallan), Duits: fallen, (Oudhoogduits: fallan), Fries: falle (Oudfries: falla) Noord: Zweeds/IJslands/Faeröers: falla, Deens: falde, Noors: falle (Nynorsk: falla, falle, Oudnoors: falla)

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
vallen	viel	gevallen
klasse 7	volledig

Werkwoord

vallen

1. (ergatief) vrijelijk onder invloed van de zwaartekracht naar de aarde bewegen

   De roekeloze beklimmer van het gebouw viel gelukkig niet.

2. (ergatief), (militair) ondanks verzet in vijandelijke handen komen

   Die stad is snel gevallen.

3. (ergatief), (militair) sterven in de strijd

   Adolf viel in de slag bij Heiligerlee.

4. ~ te: drukt een mogelijkheid uit

   Daar viel bitter weinig aan te veranderen.

5. (koppelwerkwoord) ~ + meewerkend voorwerp op een bepaalde manier ervaren worden

   Het afscheid is hem erg zwaar gevallen.

Afgeleide begrippen

    Afgeleide werkwoorden

aanvallen achterovervallen afvallen bevallen binnenvallen flauwvallen invallen lastigvallen meevallen ontvallen opvallen overvallen tegenvallen uitvallen uiteenvallen vervallen

Verwante begrippen

• vellen

Uitdrukkingen en gezegden

• uit de boot vallen
• laten vallen

Vertalingen

    1. vrijelijk onder invloed van de zwaartekracht naar de aarde bewegen   

Duits: fallen (de) Engels: fall (en) Frans: tomber (fr) Ido: falar (io) Italiaans: cadere (it) Koerdisch: ketin (ku), keftin (ku)

Latijn: cadere (la) Noors: trille (no) Papiamento: kai Spaans: caer (es) Zeeuws: stuke (zea) o

    uit de boot vallen   

Duits: das Nachsehen haben

    laten vallen   

Duits: fallenlassen (de), streichen (de), weglassen (de) Noors: droppe (no)

Nynorsk: droppe (nn)

Zelfstandig naamwoord

vallen mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord val