uitsterven

Uit WikiWoordenboek
Ga naar: navigatie, zoeken

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • uit·ster·ven
Woordherkomst en -opbouw
stamtijd
onbepaalde
wijs
verleden
tijd
voltooid
deelwoord
uitsterven
stierf uit
uitgestorven
klasse 3 volledig

Werkwoord

uitsterven

  1. (ergatief) het proces waarbij alle individuen van een soort de dood vinden en er een eind komt aan het bestaan van de soort
    Ondanks beschermingsmaatregelen van koning Clovis is de oeros in de middeleeuwen uitgestorven.