time

Engels

Zelfstandig naamwoord

time

1. tijd
2. keer, maal

Noors

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: /ˡtiːmə/

Woordafbreking

• ti·me

Woordherkomst en -opbouw

• Afkomstig van het Oudnoorse woord tími.

stamtijd
onbepaalde wijs	tegenwoordige tijd	verleden tijd	voltooid deelwoord
time	timer	timet tima	timet tima
Klasse 1 zwak

Werkwoord

time

1. synchroniseren (op dezelfde tijd instellen als iets anders)
2. timen (een tijdschema voor een feest of event opstellen)

   «Arrangementet var godt timet.»

   Het evenement was goed getimed.

Schrijfwijzen

• taime

Zelfstandig naamwoord

time m

1. (natuurkunde) uur

   «Folkemengden har stått i kulda i flere timer, enkelte er her for sjette dagen på rad.»

   Het volk heeft een aantal uren in de kou gestaan; sommigen zijn hier voor de zesde dag op rij.

2. lesuur

   «I skolen varer en time 40 eller 45 minutter.»

   In school duurt een lesuur 40 of 45 minuten.

3. een meer onbepaalde tijd, zoals een tussenuur of snipperuur.

   «Jeg trodde min siste time var kommet.»

   Ik dacht dat mijn laatste uur had geslagen.

Verbuiging

	enkelvoud		meervoud
	onbepaald	bepaald	onbepaald	bepaald
nominatief	time	timen	timer	timene
genitief	times	timens	timers	timenes

Synoniemen

• [2] undervisningsperiode
• [3] tidsrom, stund

Hyperoniemen

• [1] tidsavsnitt

Nynorsk

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: /ˡtiːmə/
• (werkwoord: betekenis "synchroniseren, timen") IPA: /ˈtaime/

Woordafbreking

• ti·me

Woordherkomst en -opbouw

• (Werkwoord [A]) afkomstig van het Oudnoorse woord tími.
• (Werkwoord [B]) misschien vervorming van kime naar time.
• (Naamwoord) afkomstig van het Oudnoorse woord tími.

stamtijd
onbepaalde wijs	tegenwoordige tijd	verleden tijd	voltooid deelwoord
time	timar	tima	tima
Klasse 1 zwak			[A]

Werkwoord

[A] time

1. synchroniseren (op dezelfde tijd instellen als iets anders)
2. timen (een tijdschema voor een feest of event opstellen)

   «Arrangementet var godt timet.»

   Het evenement was goed getimed.

Schrijfwijzen

• taime

stamtijd
onbepaalde wijs	tegenwoordige tijd	verleden tijd	voltooid deelwoord
time	timer	timde (bijvorm) timte	timt (bijvorm) timd
Klasse 2 zwak			[B] + [C]

Werkwoord

[B] time

1. zin hebben, zich gunnen, zich veroorloven kunnen.

   «Han timde ikkje ete.»

   Hij had geen zin om te eten.

2. lijden, plagen, vreten aan, teren

   «Kva er det som timer deg?»

   Wat is het dat aan je vreet?

Synoniemen

• [1] gidde, ringje
• [2] plage, gnage, tære

Werkwoord

[C] time

1. luiden, inluiden

Synoniemen

• kime, ringje

Zelfstandig naamwoord

time m

1. (natuurkunde) uur
2. lesuur
3. een meer onbepaalde tijd, zoals een tussenuur of snipperuur.

Verbuiging

	enkelvoud		meervoud
	onbepaald	bepaald	onbepaald	bepaald
nominatief	time	timen	timar	timane
genitief

Synoniemen

• [2] undervisningsperiode
• [3] tidspunkt, tidsrom, stund

Hyperoniemen

• [1] tidseining