splijten

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
splijten	splijtend
spleet	gespleten
splijting	splijtbaar

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• splij·ten

Woordherkomst en -opbouw

• <Middelnederlands: spliten, vgl. Middelhoogduits: splizen, Oudfries splīta, < Proto-Indo-Europees *spleid «splinter, spaan», vgl Oudiers: sliss

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
splijten /'splɛɪtə(n)/	spleet /splet/	gespleten /ɣə'spletə(n)/
klasse 1	volledig

Werkwoord

splijten

1. (overgankelijk) langs een nerf in tweeën breken

   We hebben eerst dit stuk hout gespleten.

2. (ergatief) het proces van het in twee delen breken langs een nerf

   Dit hout splijt gemakkelijk.

Vertalingen

    1. langs een nerf in tweeën breken   

Duits: spalten (de) Engels: split (en)

Oudnoors: kljúfa, klyfja, losna, skilja, sneiða Spaans: dividir (es), partir (es), cachar (es)