ringe

Nederlands

Woordafbreking

• rin·ge

Werkwoord

vervoeging van
ringen

ringe

1. aanvoegende wijs van ringen

Noors

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: /ˡɾiŋə/

Woordafbreking

• rin·ge

Woordherkomst en -opbouw

• (bijvoeglijk naamwoord) Afkomstig uit het Nederduits.
• (werkwoord [A] en zelfstandig naamwoord) Afkomstig van het Oudnoorse woord hringja.
• (werkwoord [B]) Afgeleid van het Noorse woord ring.

Bijvoeglijk naamwoord

ringe

1. gering, laag
2. armoedig, behoeftig, pover, schamel

   «Han vokste opp i ringe kår.»

   Hij leefde in armoedige omstandigheden.

Verbuiging

		stellend	vergrotend	overtreffend
onbepaald (sterk)	m/v enkelvoud	ringe	ringere	ringest
	o enkelvoud	ringe
	meervoud	ringe
bepaald (zwak)	enkelvoud en meervoud	ringe	ringere	ringeste

Afgeleide begrippen

• [1] ubetydelig
• [2] fattigslig

stamtijd
onbepaalde wijs	tegenwoordige tijd	verleden tijd	voltooid deelwoord
ringe	ringer	ringet ringa	ringet ringa
Klasse 1 zwak			[A] + [B]

Werkwoord

[A] ringe

1. (overgankelijk) bellen, opbellen (telefoon)
2. (onovergankelijk) bellen, klinken, schellen
3. (onovergankelijk) bengelen, luiden (klok, bel)
4. (onovergankelijk) aanbellen, bellen (voordeur)
5. (onovergankelijk), (figuurlijk) tot een einde komen.

Synoniemen

• [1] klinge
• [2] telefonere
• [3] kime

Werkwoord

ringe opp

1. (onovergankelijk) bellen, opbellen (telefoon)

Werkwoord

ringe til

1. (onovergankelijk) bellen naar (telefoon)

Werkwoord

[B] ringe

1. ringen (fugl, os, stier)

Synoniemen

• ringmerke

Werkwoord

ringe inn

1. omgeven, omringen, schutten (vee, wild)
2. achterhalen, insluiten, omsingelen (bende)

Synoniemen

• kranse, kringsette, omringe

Werkwoord

ringe seg

1. (wederkerend) krommen, een ring vormen.

Werkwoord

ringe ut

1. uitknippen, uitronden (V-hals)

Afgeleide begrippen

• nedringe, utringe

Zelfstandig naamwoord

ringe g

1. (gereedschap) melkgevest

Verbuiging

	enkelvoud		meervoud
	onbepaald	bepaald	onbepaald	bepaald
nominatief	ringe	m: ringen o: ringa	ringer	ringene
genitief	ringes	m: ringens o: ringas	ringers	ringenes

Nynorsk

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: /ˡɾiŋə/

Woordafbreking

• rin·ge

Woordherkomst en -opbouw

• (bijvoeglijk naamwoord) Afkomstig uit het Nederduits.
• (werkwoord en zelfstandig naamwoord) Afkomstig van het Oudnoorse woord hringja.

stamtijd
onbepaalde wijs	tegenwoordige tijd	verleden tijd	voltooid deelwoord
ringe	ringer	ringde (bijvorm) ringte	ringt (bijvorm) ringd
Klasse 2 zwak			[A]

Werkwoord

[A] ringe

1. (overgankelijk) bellen, opbellen (telefoon)
2. (onovergankelijk) bellen, klinken, schellen
3. (onovergankelijk) bengelen, luiden (klok, bel)
4. (onovergankelijk) aanbellen, bellen (voordeur)
5. (onovergankelijk), (figuurlijk) tot een einde komen.

Synoniemen

• [1] klinge
• [2] telefonere
• [3] kime

Werkwoord

ringe opp

1. (onovergankelijk) bellen, opbellen (telefoon)

Werkwoord

ringe til

1. (onovergankelijk) bellen naar (telefoon)

stamtijd
onbepaalde wijs	tegenwoordige tijd	verleden tijd	voltooid deelwoord
ringe	ringar	ringa	ringa
Klasse 1 zwak			[B]

Werkwoord

[B] ringe

1. ringen (fugl, os, stier)

Synoniemen

• ringmerke

Werkwoord

ringe inn

1. omgeven, omringen, schutten (vee, wild)
2. achterhalen, insluiten, omsingelen (bende)

Synoniemen

• kranse, kringsettje, omringe

Werkwoord

ringe seg

1. (wederkerend) krommen, een ring vormen.

Werkwoord

ringe ut

1. uitknippen, uitronden (V-hals)

Zelfstandig naamwoord

ringe v

1. (bijvorm) (gereedschap) melkgevest

Verbuiging

v	enkelvoud		meervoud
	onbepaald	bepaald	onbepaald	bepaald
nominatief	ringe	ringa	ringer	ringene
genitief

bijvormen	enkelvoud		meervoud
	onbepaald	bepaald	onbepaald	bepaald
nominatief	ringa		ringor	ringone
genitief

Schrijfwijzen

• (hoofdvorm) ringje