ontroeren

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
ontroeren	ontroerend
ontroering	ontroerd

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• ont·roe·ren

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
ontroeren	ontroerde	ontroerd
zwak -d	volledig

Werkwoord

ontroeren

1. (overgankelijk) gevoelens van medeleven, vertedering of getroffenheid oproepen

   Onwillekeurig werd hij ontroerd door de aanhankelijkheid waarmee het kind hem begroette.

Vertalingen

    1. gevoelens van medeleven, vertedering of getroffenheid oproepen   

Duits: berühren (de) Engels: move (en), touch (en)

Frans: émouvoir (fr), bouleverser (fr) Spaans: conmover (es), emocionar (es), conmocionar (es)