onderkennen

Uit WikiWoordenboek
Ga naar: navigatie, zoeken

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • on·der·ken·nen
Woordherkomst en -opbouw
stamtijd
onbepaalde
wijs
verleden
tijd
voltooid
deelwoord
onderkennen
onderkende
onderkend
zwak -d volledig

Werkwoord

onderkennen

  1. (overgankelijk) bewust worden van iets, beseffen of toegeven dat
    Het tijdig onderkennen van de ziekte is belangrijk.
    Ik onderken het probleem.
Vertalingen