leren

Nederlands

Uitspraak

• IPA: /ˈle.rən/

Woordafbreking

• le·ren

Woordherkomst en -opbouw

afkomstig van: Middelnederlands: leren Oudnederlands: lēren Germaans: *laizijanan

Verwant in Germaans: West: Engels: lere (Angelsaksisch: lǣran), Duits: lehren, (Oudhoogduits: lēren), Fries: leare, leere (Oudfries: lēra) Noord: Zweeds: lära, Deens/Noors: lære, (Oudnoors: læra), IJslands/Faeröers: læra Oost: Gotisch: laisjan

	stellend
onverbogen	(alleen attributief)
verbogen	leren

Bijvoeglijk naamwoord

leren

1. van leer vervaardigd

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
leren	leerde	geleerd
zwak -d	volledig

Werkwoord

leren

1. kennis of vaardigheid verwerven
2. kennis of vaardigheid doen verwerven

Vertalingen

    1. kennis of vaardigheid verwerven   

Duits: lernen (de) Engels: learn (en) Frans: apprendre (fr) Grieks: μαθαίνω (el) (maɵéno) Italiaans: imparare (it)

Limburgs: lèrne (li), lieëre (li) Papiamento: siña Pools: uczyć się (pl) Spaans: aprender (es)

    2. kennis of vaardigheid doen verwerven   

Duits: lehren (de) Engels: teach (en) Frans: apprendre (fr) Grieks: μαθαίνω (el) (maɵéno), διδάσκω (el) (didásko)

Italiaans: insegnare (it) Limburgs: lieëre (li) Papiamento: instrui Pools: uczyć (pl)

Zelfstandig naamwoord

leren mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord leer