klokken

Nederlands

Woordafbreking

• klok·ken

Woordherkomst en -opbouw

• Een klanknabootsend woord (onomatopee).

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
klokken	klokte	geklokt
zwak -t	volledig

Werkwoord

klokken

1. een tijd opnemen

   Zij klokte een tijd van 2:14:34,34.

2. een geluid voortbrengen dat als "klok" klinkt

   De kippen klokten opgewonden.

   Het water klokte toen de luchtbel ontsnapte.

Vertalingen

    2. een geluid voortbrengen dat als "klok" klinkt   

Duits: blubbern (de), glucken (de), gluckern (de), glucksen (de)

Spaans: cloquear (es)

Zelfstandig naamwoord

klokken mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord klok

Deens

Woordafbreking

• klok·ken

Zelfstandig naamwoord

klokken, g

1. bepaalde vorm nominatief enkelvoud van klokke

Noors

Woordafbreking

• klok·ken

Naar frequentie	800

Zelfstandig naamwoord

klokken, m

1. bepaalde vorm nominatief enkelvoud van klokke

Synoniemen

• klokka, v