irriteren

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
irriteren	irriterend
irritatie	geïrriteerd

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• ir·ri·te·ren

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
irriteren	irriteerde	geïrriteerd
zwak -d	volledig

Werkwoord

irriteren

1. (overgankelijk) op onaangename wijze prikkelen

   Hij raakte geïrriteerd door het onophoudelijke geklaag van zijn studenten.

Vertalingen

    1. op onaangename wijze prikkelen   

Duits: irritieren (de), reizen (de) Engels: irritate (en)

Frans: irriter (fr) Spaans: irritar (es), amohinar (es)