inwilligen

Nederlands

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• in·wil·li·gen

Woordherkomst en -opbouw

• Samenstelling van willig met het voorvoegsel in- of samenstellende afleiding van wil met het voorvoegsel in- met het achtervoegsel -ig

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
inwilligen	willigde in	ingewilligd
zwak -d	volledig

Werkwoord

inwilligen

1. (ditransitief) aan een verzoek voldoen

   Zij hebben uiteindelijk toch van de gemeente hun verzoek ingewilligd gekregen.

Vertalingen

    1. aan een verzoek voldoen   

Duits: bewilligen (de), einwilligen (de) Engels: concede (en)

Frans: consentir (fr), accorder (fr), agréer (fr) Spaans: acceder (es), acordar (es), conceder (es), consentir (es)