imperatief

Nederlands

Woordafbreking

• im·pe·ra·tief

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	imperatief	imperatieven
verkleinwoord

Zelfstandig naamwoord

imperatief m

1. de vorm waarin een werkwoord gebruikt wordt als iets zeker gedaan moet worden

Synoniemen

• gebiedende wijs

Vertalingen

    1. de vorm waarin een werkwoord gebruikt wordt als iets zeker gedaan moet worden   

Engels: imperative (en)

Pools: tryb rozkazujący (pl) m