hangen

Nederlands

Woordafbreking

• han·gen

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
hangen 'ɦɑŋ.ə(n)	hing ɦɪŋ	gehangen ɣə'ɦɑŋ.ə(n)
klasse 7	volledig

Werkwoord

hangen

1. (inergatief) zich in een positie los van de bodem bevinden en door een bevestiging aan een ander voorwerp voor vallen behoed worden

   De appels hangen nog aan de boom.

2. (inergatief) door ophanging -meest aan de nek- ter dood gebracht worden

   Barbertje moest hangen.

3. (overgankelijk) door ophanging -meest aan de nek- ter dood brengen

   De misdadiger werd vroeg in de morgen gehangen.

Afgeleide begrippen

aanhangen afhangen behangen doorhangen

loshangen neerhangen omhangen openhangen

ophangen overhangen rondhangen

samenhangen terughangen verhangen

volhangen voorhangen weghangen

Zelfstandig naamwoord

hangen mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord hang