essen

Niet te verwarren met: Essen

Nederlands

Woordafbreking

• es·sen

Zelfstandig naamwoord

essen mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord es

Duits

Uitspraak

• IPA: /ˈɛsn̩/

Woordafbreking

• es·sen

stamtijd
infinitief	verleden tijd	voltooid deelwoord
essen /ˈɛsn̩/	aß /aːs/	gegessen /gəˈgɛsn̩/
	volledig

Woordherkomst en -opbouw

• Afkomstig van het Oudhoogduitse ezzan.

Werkwoord

essen

1. eten